Գործի գլուխ ես

Գործի գլուխ ես`

Գլուխդ է տանում,

Գլխիցդ էլ դուրս տաս`

Գլխով է անում:

Գործից հանեցի՞ն -

Էլ գլո՞ւխ կտա...

Իր գործից լավ է

Նա գլուխ հանում:

Ինքն էլ գիտի, որ գործից

Ինքն էլ գիտի, որ գործից

Բնավ գլուխ չի հանում,

Բայց արի տես, որ հիմա

Գործի գլուխ է դարձել:

Իր այդ բարձր պաշտոնով

Ոմանց խելքից է հանում,

Սակայն շատ ու շատերին

Նաև խելքի է գցել:

Գլխի է ընկել

Գլխի է ընկել.

Գլուխ է պահում`

Այստեղ ու այնտեղ

Գլուխ տանելով:

Գլխի է ընկել.

Գլուխ է յուղում`

Գլխավորներին

Գլխով անելով:

Դուք հիշո՞ւմ եք

Դուք հիշո՞ւմ եք.

Գործը միշտ էլ

Մեր ձեռքով էր

Գլուխ գալիս,

Բայց - թե ինչո՞ւ-

Նրան էին

Մեծարանքով

Գլուխ տալիս:

Ականջը սրած` ականջ է դնում

Ականջը սրած` ականջ է դնում, 

Ականջի պոչով նա մեզ լրտեսում, 

Հետո գնում է իր նման մեկի 

Ականջը լցնում` ստեր փսփսում... 

Նման մարդուկի ամենախոշոր 

Բրդուջը պիտի ականջը թողնել,

Իսկ մենք հայրաբար - և հիմարաբա՜ր- 

Այս հանցագործի ականջն ենք քաշում:

Հացը դարձրել է ձիավոր

Հացը դարձրել է ձիավոր,

Ինքը դարձել է ոտավոր-

Ու չի հասնում նրա հետքից,

Բայց քաղցից էլ չի մահանում:

Նա ինքն իրեն և՛ դատավոր,

Ե՛վ իրենից գանգատավոր`

Բողոքում է ինքն իրենից,

Ու վճիռը... չի կայանում...

Զարմանքդ զո՜ւր է

Զարմանքդ զո՜ւր է:

Չէ՞ որ հին խոսք է.

Հացը մի թուր է,

Որ տափակ կողմով նույնպես կտրում է:

Եվ կամ, որ նույնն է.

Շունը որ շուն է`

Ուտելիս նա՛ էլ

Ձայնը կտրում է: 

Բա՜խտ է հարկավոր, ամեն տգետից

Բա՜խտ է հարկավոր, ամեն տգետից

Ախար կադրերի բաժվար դուրս չի գա:

Զգո՜ւյշ քսմըսվիր - շողոքորթվելը

Բոլոր պետերին, դժվա՜ր, դուր չի գա:

Ես հասկանում եմ քո շվարմունքը.

Ոսկե միջի՛նն էլ քեզ ձեռք չի տալիս-

Ոսկե միջինը մի սերմ է հաճախ,

Որ կանաչում է, բայց... բե՜րք չի տալիս: 

Աչք մտնելու համար նա մի հատ է

Աչք մտնելու համար նա մի հատ է,

Բիբ փորելու համար` արդեն երկու:

Բայց գիտե՞ք, թե ինչն է,

Որ ամենից վատ է.

Մաթեմատիկական այս անհայտը

Հայտնի՜ քննադատ է,

Եվ ինչո՞վ է հայտնի-

Ինքն իրեն է հերքել + ինքն իրեն է հերքում...

Ինքը հոպոպն է հոտած

Автор Paruyr Sevak (Պարույր Սևակ), написано 19 декабря 2011 г. в 20:12 ·

Ինքը հոպոպն է հոտած,

Կարծում է` բույնն է հոտած:

Սևջուր առուն ճահճացել,

Կարծում է` հունն է հոտած:

Եվ հակառակն է լինում.

Ի՞նչ ես ուզում խեղճ թխսից`

Առողջ ճտեր ո՞նց հանի,

Թե տակի ձուն է հոտած:

Ձյունը ի՞նչ է իմանում

Ձյունը ի՞նչ է իմանում,

Թե աղքատը փայտ չունի.

Ճամփան ի՞նչ է իմանում,

Թե ձին ոտքին պայտ չունի:

Բայց ես գիտեմ. ով երեկ

Շեն տներ է ավիրել,

Ինչքան զղջման խոսք ասի`

Մե՜կ է , խղճի խայթ չունի՜:

Ա՜խ, արդեն ականջ է ծակում

Ա՜խ, արդեն ականջ է ծակում

Այս անվերջ զնգոցն ու զանգը,-

Լավ երգը կրկնել տուր անվերջ`

Կցնդի նախկին հուզանքը:

Թե ջուրը նույն ափն է ծեծում`

Լճակ է և կամ ճահիճ է,-

Մաքո՛ւր ջուր, հոտա՛ծ ջուր չկա,

Գործում է միայն հոսա՜նքը:

Սարն ի՞նչ գիտե

Սարն ի՞նչ գիտե`

Տուժն ինչ է,

Չշտապողը`

Ուշն ինչ է:

Թե դատարկ է

Անցյալըդ,

Ի՞նչ իմանաս`

Հուշն ինչ է:

Նույն հին վանքն է

Նույն հին վանքն է,

Բայց այլևս սուրբ չի թվում այս վանքը:

Նույն լեզվակն է,

Բայց մի տեսակ կեղծ է հնչում այս զանգը:

Հանգը տեղը, վանկը տեղը`

Ոտանավոր է կարծես,

Նույնիսկ վաղուց անգիր գիտես,

Բայց... կորել է հուզանքը:

Հիմար ժպիտով

Հիմար ժպիտով

Ծածկում եմ վերքըս -

Ներսից սև՜-սև՜ է,

Դրսից է ներկըս...

Ինքս ո՞նց դառնամ

Հեքիաթի տղան

Եվ ինձ ո՞նց ասեմ.

-Արքա՛, դու մե՜րկ ես...

Եթե ասեմ

Եթե ասեմ`

Բոց կլինի,

Եթե չասեմ`

Խոց կլինի...

Ինքդ ասա.

Ես ի՞նչ անեմ,

Բա իմ բանը

Ո՞նց կլինի:

Տանը լինեմ, լինեմ մայթում

Տանը լինեմ, լինեմ մայթում`

Քո ծիծաղն է դեմքիս ցայտում,

Քո ժպիտն է ամեն կողմից

Արևի պես ճառագայթում:

Ազատ զգամ, զգամ գերված,-

Միևնույնն է, սիրտըս իրեն

Միշտ զգում է ինչ-որ անտես

Որոգայթո՜ւմ, որոգայթո՜ւմ:

Իմ սրտի սյունը

Իմ սրտի սյունը

Տեղից խախտել են...

Իմ տան սրբերը 

Ո՞ւր են - գաղթել են...

Փառք ու հաղթանակ

Իզո՜ւր մաղթեցին,-

Չգիտեմ` ովքեր,

Բայց ինձ հաղթել են...

Ես բռնել ուզեցի

Ես բռնել ուզեցի,

Եվ դու պուկ տվեցիր,

Ես արև ուզեցի,

Եվ դու շուք տվեցիր:

Իսկ հենց որ` դառնացած`

Ուզեցի արտասուք.

Արցունքը շատ էր քի՞չ,

Որ և սուգ տվեցիր:

Մաղի մեջ

Մաղի մեջ

Ջո՞ւր կմնա,

Պաղի մեջ

Հո՞ւր կմնա,

Այրում են

Թե անկրակ,

Էլ մոխիր,

Մո՞ւր կմնա: